گزارش خبری: علی اشرف خلیلی

حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی کشمیر، امام جمعه زیراب شب گذشته، در تبیینی نو از چگونگی ظهور کبری پس از ظهور صغری ، ما را به تماشایِ تلاقیِ میانِ «اراده‌ی انسانی» و «وعده‌ی الهی» فرا می‌خواند.

پیوند دو مرحله در آینه‌ی زمان

ایشان با ترسیمِ تصویری از دوگانه‌ی غیبت و ظهور، بر این نکته انگشت می‌گذارند که آنچه امروز در سایه‌ی ظهور «صغری» (مراحل اولیه و محدود) تجربه می‌کنیم، تنها مقدمه‌ای است برای کوچیدن به سوی ظهور«کبری» (مراحل کلان و فراگیر).
اما این کوچیدن، نه با تماشایِ ستاره‌ها، بلکه با حرکتِ قدم‌های مردم رقم می‌خورد.
ایشان بر این باورند که ظهورِ کبری، از دلِ یک «انفجارِ فداکاری» بیرون خواهد آمد؛ زمانی که مرزهای «من» فرو بریزد و «ما» جایگزین شود؛ زمانی که فداکاری از یک عملِ انفرادی شهدایی همچون آرمان علی وردی، به یک موجِ عظیم و فراگیر بدل گردد که می‌تواند تپه‌ی سدِّ غیبت را بشکافد.

امام جمعه زیراب، میانِ «ثارالله الاصغر» و «ثارالله الاکبر» پلی از جنسِ عدالت می‌زند. او معتقد است که عدالتِ بزرگ و انتقامِ نهاییِ الهی (ثارالله الاکبر)، در خلاء رخ نخواهد داد.
به تعبیرِ این تحلیل، تا زمانی که انتقام شهادت رهبر انقلاب گرفته نشود، در آستانه‌ی وقوعِ عدالتِ مطلق قرار نخواهد گرفت. در واقع، «انتقامِ بزرگ» الهی، در گرویِ «انتقامِ حق‌طلبانه‌ برای تحقق انتقام اصغر است.

فرجامِ انتظار: از انتظارِ منفعل تا کنشِ فعال
سخنِ ایشان، فراتر از یک تبیینِ کلامی، یک «نقشه‌ی راه» است. تصویری که حاج آقا کشمیر ترسیم می‌کند، تصویری از انسانی است که با فداکاری‌هایِ زنجیروار و پیوسته، تاریکیِ غیبت را به سپیده‌دمِ ظهور بدل می‌کند. این سخنان، ما را از ایستانده‌ها به کنش‌گران، و از منتظرانِ منفعل به همراهانِ مسیرِ عدالت، دعوت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر قدمِ فداکارانه، گامی است به سویِ تحققِ وعده‌یِ بزرگِ کربلاء در پهنه‌یِ تاریخ.