در هر گام از مسیرِ پیشرفت و تعالیِ منطقه، شناختِ دقیقِ داشتهها و شاخصهایِ انسانی، نخستین چراغِ راهِ توسعه است. سوادکوه، این دیارِ استوار که بر شانههای البرزِ کوهستان ایستاده و در عمقِ جنگلهای کهن ریشه دارد، در آیینه ارقام، سیمایِ جمعیتیِ خود را باز مییابد؛ تصویری که فراتر از اعدادِ خشک، از تپشِ زندگی در ۱۶۴ روستای چشمنواز و شهرهایِ آن حکایت دارد و زیربنایِ اصلی برای هرگونه برنامهریزیِ کلان و توسعهمحور محسوب میشود.
سوادکوه؛ آن کهنسرزمینِ ایستاده بر شانههای البرز که نبضِ تاریخ در کالبدِ سنگ و جنگلش با طنینِ رودها میتپد، در آیینه سرشماری نفوس و مسکن، روایتی دیگر از زیستِ مردمانش را به تصویر کشیده است.
بر اساس دادههای مستند مرکز آمار ایران (مبتنی بر سرشماری سال ۱۳۹۵)، شهرستان سوادکوه با ساختاری استوار، متشکل از دو بخش مرکزی و زیراب، سه شهرِ آلاشت، پلسفید و زیراب، و چهار دهستانِ راستوپی، ولوپی، سرخکلا و کسلیان، بستری برای زندگی ۱۶۴ روستای چشمنواز است.
این گزارشِ رسمی، تصویری از توازنِ جمعیت را پیشروی ما میگذارد. سوادکوه با دارا بودن ۱۴ هزار و ۹۵۶ خانوار، جمعیتی بالغ بر ۴۳ هزار و ۹۱۳ نفر را در دل خود جای داده است. از این شمار، ۲۲ هزار و ۱۹۷ نفر را مردانِ پرتلاشِ این دیار و ۲۱ هزار و ۷۱۶ نفر را زنانِ استوارِ این سرزمین تشکیل میدهند؛ آماری که نشان از تعادلی ستودنی در ترکیب جنسیتی این شهرستان دارد و گواهی بر استمرارِ حیاتِ پویای انسانی در دامنههای البرز است.
