دیدگاههای مختلفی درباره این فروش بیان شد و مسیر این اظهارنظرها از مخالفت تا موافقت محض در جریان بود. آنچه امیدواری به آینده زغالی شهرستان سوادکوه را نوید می‌داد، مدیریت و‌ ثروت ذوب آهن اصفهان بود تا مشکلات حقوق و مزایا و به ویژه آینده بهره‌برداری بهینه از زغال را تضمین کند. ۶۲۷ سهامدار شرکت سامان بخاطر حضور ذوب آهن در منطقه حاضر شدند شرکت را به قیمت پایین بفروشند که باعث عمران و آبادانی منطقه شود و این دیدگاه که ذوب آهن اصفهان سرمایه برای خودش بوجود بیاورد و سوادکوه برای کمبود بودجه اصفهان، قربانی شود و بازیچه دست مدیران ذوب آهن اصفهان شود منصفانه نیست و دفاع در جلسات فروش، در رسانه‌های مکتوب و مجازی و اجتماعی و در جلسات برای بهره‌مندی از توانایی‌های ذوب آهن اصفهان در سوادکوه بود نه اینکه معادله برعکس شود. فروش دارایی‌های زغالی شهرستان به ذوب آهن اصفهان با بررسی جوانب مختلف تصمیم درست و منطقی بود و نتایج مناسب آن هم شامل کارگران و کارمندان و اقتصاد شهرستان شد ولی آینده مدیریت و تصمیمات هر مجموعه اقتصادی بستگی به شرایط متنوعی دارد و پیشنهاد فروش ۴۹ درصدی شرکت پیشرو معادن ذوب آهن سوادکوه که توسط مدیر عامل به مدیرعامل صدرتامین داده شد، آینده خطرناک کارگری و سیاسی و اجتماعی را به دنبال دارد و سهامداران شرکت سامان که با قید «توسعه سوادکوه» به فروش سهم خود اقدام کردند از این موضوع جدید، خشمگین و ناراحت هستند. اگر قرار باشد شرکت پیشرو معادن ذوب آهن سواکوده طبق متن نامه ذوب آهن، سهامش به فروش برسد و همانطور که در نامه قید شده پیشنهاد ۴۹ درصد فروش بیان شد و این یعتی اگر کسی پیشنهاد خوبی بدهد کل سهام هم بفروش می رسد و مدیریت فردمحور و نه اجتماع محور، رخدادهای اعتصابها و تنش‌های کارگری بدلیل مشکلات حقوق و مزایا و مدیریت ضعیف و اثرگذاری منفی در شهرستان را به ذهن‌ها متبادر می‌کند و اگر قرار بر فروش باشد فقط و فقط باید به ایمیدرو شرکت بالادست البرز مرکزی فروخته شود تا دوباره شاهد شکوفایی البرز مرکزی باشیم و سوادکوهی ها دیگر نمی توانند به غیر از مدیریت دولت در مهمترین داشته اقتصادی‌اش که زغالسنگ‌ است را اعتماد کنند و مدیریت، ملاک خریداری معادن سوادکوه فقط شرکت دولتی و اولویت هم با البرز مرکزی یا تهیه و تولید مواد معدنی ایران یا ایمیدرو است.