به قلم: سید رمضان صالح‌نژاد

مطالبات شهروندان و فعالان فضای مجازی، نه به معنای مخالفت با عملکرد مسئولان، بلکه یکی از بسترهای پیشرفت و اصلاح وضعیت موجود است. این نوشته، بازتابی از دغدغه‌هایی است که با هدف ارتقای وضعیت شهری «زیراب» در شهرستان سوادکوه مطرح می‌شود. نگاه ما به مسائل شهری، نگاهی سلبی و تخریبی نیست؛ بلکه تأملی است برای جلوگیری از هدررفت بودجه‌های بیت‌المال و یافتن راهکارهای عملی برای بهبود سیمای شهر.

تجربه‌ای جهانی برای توسعه محلی
اینجانب به واسطه تجربه تیراندازی حرفه‌ای و سفر به ۴۵ کشور دنیا، فرصت مشاهده امکانات و زیرساخت‌های کشورهای پیشرفته‌ای همچون آمریکا، انگلیس، آلمان، استرالیا و چین را داشته‌ام. با تکیه بر این تجربیات و با نگاه به روند توسعه جمعیت و مهاجرت در زیراب که عمدتاً به دلیل کمبود فرصت‌های شغلی رخ داده است، معتقدم با هم‌افزایی مسئولان و مردم، می‌توان بستر رفاه را فراهم کرد.

پیشنهاداتی برای حوزه‌های کلیدی:

۱. مدیریت گردشگری و منابع درآمدی
پروژه سی‌ان‌جی (CNG): ایجاد ایستگاه سوخت‌رسانی گازی در زیراب، اقدامی ارزشمند است. اما در صورتی که اجرای این پروژه به هر دلیلی با مانع مواجه شد، پیشنهاد می‌شود این زمینِ متعلق به شهرداری، به «بازارچه دائمی محصولات و فرآورده‌های محلی» تبدیل شود تا با جذب مسافران و گردشگران، به منبعی پایدار برای درآمدزایی شهرستان بدل گردد.
پارک جنگلی میان‌سی: این پارک ظرفیت مغفول‌مانده‌ای است که باید با رعایت اصول زیست‌محیطی فعال شود. ایجاد امکاناتی نظیر پارک حیوانات بومی، ساخت پل معلق جهت اتصال نقاط مختلف پارک و احداث جاده کنارگذر از «عباسکتی به سرخ‌کلا»، می‌تواند به یک جاذبه گردشگری بی‌نظیر تبدیل شود. تعلل در بازگشایی این مجموعه، عملاً به معنای ضرر مالی به شهرداری و شهروندان است.

۲. عدالت در استخدام و امور اداری
در بحث فراخوان جذب نیرو توسط شهرداری، باید عدالت و انصاف اولویت باشد. فراخوان‌ها باید بر اساس نیاز واقعی واحدها و از میان همشهریان زیرابی منتشر شود. امتیازدهی بر اساس استعلام سوءپیشینه، آزمون‌های تخصصی و شاخص‌های حمایتی (برای خانواده‌های تحت پوشش کمیته امداد، بهزیستی و ایثارگران) باید در اولویت قرار گیرد.

۳. زیرساخت‌ها و سیمای شهری
کیفیت پروژه‌های عمرانی: در موضوعاتی مانند رنگ‌آمیزی پل‌ها، باید ضمانت اجرایی شرکت‌های پیمانکار دقیق لحاظ شود تا در برابر فرسایش مقاوم باشند. پل ورسک الگوی تاریخیِ تعهد و دوام است؛ چرا پروژه‌های جدید نباید چنین استانداردی داشته باشند؟
حفظ هویت: تخریب کامل تندیس‌ها و نمادهای میدان‌های شهر که بخشی از خاطرات جمعی مردم هستند، اقدام درستی نیست. این نمادها را می‌توان با جابه‌جایی هوشمندانه حفظ کرد، نه با تخریب.
ماده ۱۰۰: در اجرای قوانین کمیسیون ماده ۱۰۰، انتظار می‌رود میان شهروندان بومی و افراد غیربومی تفکیک قائل شد و با وضع قوانین حمایتی، کمترین مبالغ برای بومیان در نظر گرفته شود.

۴. ترافیک و حریم عمومی
پل هوایی میدان: احداث پل هوایی یا زیر گذر در میدان موجب نمای زشت و جلو گیری از کسب و کار می شود.
راهکار جایگزین، اعمال قانون از طریق دوربین‌های هوشمند و پلیس نامحسوس برای جلوگیری از توقف‌های غیرمجاز است.
رفع سد معبر: فضای عمومی شهر، پارکینگ یا انبار شخصی نیست. مشاهده رمپ‌های غیرمجاز در پیاده‌روها و چیدمان بساط مغازه‌ها که مانع تردد سالمندان و معلولین می‌شود، نیازمند نظارت جدی‌تر شهرداری است.

در خاتمه تأکید می‌کنم؛
نظر وانتقادات در جنبه مثبت ومنفی صدایی از جنس خواسته مردمی است که تمایل به بهترشدن شرایط محل زندگی خود را دارند
و هدف! شنیدن صدای مردم است.